Vlammenmelder
Een vlammenmelder is een brandmelder die voornamelijk op vlamverschijnselen bij brand reageert.
Een vlammenmelder "kijkt" in de ruimte, hierbij word gereageerd op ultraviolet of infrarood straling. De vlammenmelder word voornamelijk toegepast in de petrochemische industrie.
Ultraviolet
Een ultraviolet-sensor (UV-sensor) is meestal gevoelig voor straling in het 185 tot 260 nm-bereik. Bij dit bereik is de sensor het minst gevoelig voor natuurlijke storingsbronnen als kosmische straling en vooral zonlicht. Vrijwel elke brand straalt UV-licht uit en hiermee is de UV-sensor een goede allround vlammenmelder. Een nadeel is dat er nogal wat valse alarm-meldingen kunnen optreden door bvb. halogene en kwarts-verlichting (zonder vensterglas), elektrisch lassen, corona en statische elektrische ontladingen.
Near Infrarood
Een Near Infrarood sensor (0,7 µm tot 1,1 µm) is vooral in staat zonder al te veel hinder van water en waterdamp een vlamverschijnsel waar te nemen. De sensor is bovendien relatief goedkoop.
Wideband Infrarood
Een Wideband Infrarood sensor (1,1 µm en hoger) neemt vooral de warmtestraling van een brand waar. Een bijzondere frequentie daarbij is het 4,3 µm tot 4,4 µm-bereik. Dit is de resonantiefrequentie van CO2. Bij het verbranden van een koolwaterstof als hout of fossiele brandstoffen als olie en aardgas komt veel warmte en CO2 vrij. Deze hete CO2 straalt veel energie uit op zijn resonantiefrequentie (4,3 µm). Dit veroorzaakt een piek in de totale stralingsuitstoot en is goed te detecteren. Bovendien zorg de "koude" CO2 in de lucht dat het zonlicht en andere straling wordt gefilterd. Door te kijken naar de uitgestraalde frequenties van een een brand (1 tot 20 Hz) maken we de detector minder onecht-alarm gevoelig voor warmtestraling van bijvoorbeeld machines. Multi Infrarood detectoren, welke werken rond de 4,3 µm, gebruiken algoritmen om de effecten van achtergrondstraling (black body radiation) te onderdrukken. De detector wordt hier ongevoeliger door.