Iedereen recht op eigen (grote) brandje?

[Wopske dWdF-F]

In het brandbeveiligingsconcept beheersbaarheid van brand wordt (p. 29) gesteld dat zeer grote compartimenten met een heel grote hoeveelheid brandbaar materiaal ongewenst wordt geacht. Daardoor wordt er een maximum gesteld aan de totale brandbare massa in brandcompartimenten. Dit is de maximale vuurlast van 300 ton vurenhout-equivalent die geldt als maximaal toelaatbare waarde (die wordt vermenigvuldigd met de van toepassing zijn massafactor).

De volgende vragen:
- waarom wordt er een maximum gesteld (iedereen heeft toch recht op z’n eigen brandje), en
- waarom is deze op 300 gezet (wat ligt hier aan ten grondslag)?

[Vinkevogel]

Naar ik vermoed (het is niet te herleiden uit de Methode Bvb) is het een samenspel tussen;
- bij de opzet van regelgeving (Bouwbesluit) was het uitgangspunt dat dit niet mocht leiden tot zwaardere eisen = meer kosten. De 300.000 zal een inschatting zijn die hierop gebaseerd is
- één van de uitganspunten is dat een brand bestreden moet kunnen worden door 1 tankauto
(300.000 : 1000m2 = 300 kg vh, 240 minuten WBDBO + 60 minuten marge = 300 minuten wat aangeeft dat een brand zelfstandig uitbrand. De brandweer inzet is dan enkel nodig voor het beschermen van de brandscheiding)

Recht op een eigen brandje wordt wel eens gezegd maar dit vormt toch niet een uitgangspunt van de regelgeving. Het is wel zo dat het gedrag van een gebruiker geen invloed (in zeker mate) mag hebben op de buren.